{"id":493,"date":"2011-11-21T14:48:30","date_gmt":"2011-11-21T12:48:30","guid":{"rendered":"http:\/\/dobresciagi.pl\/blog\/?p=493"},"modified":"2011-11-21T14:48:30","modified_gmt":"2011-11-21T12:48:30","slug":"pan-tadeusz-antoni-orlowski-mrowki","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/dobresciagi.pl\/blog\/?p=493","title":{"rendered":"„Pan Tadeusz” – Antoni Or\u0142owski: „Mr\u00f3wki”."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

W poprzednim artykule –\u00a0\u201ePan Tadeusz\u201d \u2013 \u201eMr\u00f3wki\u201d<\/a><\/strong> – opisali\u015bmy histori\u0119 powstania „Mr\u00f3wek” Antoniego Or\u0142owskiego.<\/strong><\/h3>\n

Dzi\u015b zamieszczamy kompletny tekst tego erotyku, zaliczanego czasami do XIII Ksi\u0119gi „Pana Tadeusza<\/a>„<\/strong>.<\/p>\n

 <\/p>\n

Antoni Or\u0142owski<\/strong>: „Spotkanie si\u0119 pana Tadeusza z Telimen\u0105 w \u015awi\u0105tyni Dumania <\/em>
\ni zgoda u\u0142atwiona za po\u015brednictwem mr\u00f3wek.<\/em>„<\/h3>\n

 <\/p>\n

Tak i Tadeusz ci\u0105gn\u0105\u0142 za sob\u0105 zgryzoty,<\/em>
\nSuwaj\u0105c si\u0119 przez rowy i skacz\u0105c przez p\u0142oty,<\/em>
\nBez celu i bez drogi. A\u017c niema\u0142o czasu<\/em>
\nNab\u0142\u0105kawszy si\u0119, w ko\u0144cu wszed\u0142 w g\u0142\u0119bin\u0119 lasu<\/em>
\nI trafi\u0142, czy umy\u015blnie, czyli te\u017c przypadkiem<\/em>
\nNa wzg\u00f3rek, co by\u0142 wczoraj szcz\u0119\u015bcia jego \u015bwiadkiem,<\/em>
\nGdzie dosta\u0142 \u00f3w bilecik, zadatek kochania,<\/em>
\nMiejsce, jak wiemy, zwane \u015awi\u0105tyni\u0105 Dumania.<\/em>
\nGdy okiem wko\u0142o rzuca, postrzega: to ona!<\/em>
\nTelimena samotna, w my\u015blach pogr\u0105\u017cona,<\/em>
\nOd wczorajszej postaci\u0105 i strojem odmienna,<\/em>
\nW bieli\u017anie, na kamieniu, sama jak kamienna;<\/em>
\nTwarz schylona w otwarte utuli\u0142a d\u0142onie,<\/em>
\nCho\u0107 nie s\u0142yszy szlochania, zna\u0107, \u017ce we \u0142zach tonie.<\/em>
\nDaremnie si\u0119 broni\u0142o serce Tadeusza:<\/em>
\nUlitowa\u0142 si\u0119, uczu\u0142, \u017ce go \u017cal porusza,<\/em>
\nD\u0142ugo podgl\u0105da\u0142 niemy, ukryty za drzewem,<\/em>
\nNa koniec westchn\u0105\u0142 i rzek\u0142 sam do siebie z gniewem:<\/em>
\n„G\u0142upi! c\u00f3\u017c ona winna, \u017ce si\u0119 ja pomyli\u0142!”<\/em>
\nWi\u0119c zwolna g\u0142ow\u0119 ku niej zza drzewa wychyli\u0142.<\/em>
\nGdy nagle Telimena zrywa si\u0119 z siedzenia,<\/em>
\nRzuca si\u0119 w prawo, w lewo, skacze skro\u015b strumienia,<\/em>
\nRozkrzy\u017cowana, z w\u0142osem rozpuszczonym, blada,<\/em>
\nP\u0119dzi w las, podskakuje, przykl\u0119ka , upada<\/em>
\nI nie mog\u0105c ju\u017c powsta\u0107, kr\u0119ci si\u0119 po darni,<\/em>
\nWida\u0107 z jej mch\u00f3w, w jakiej strasznej jest m\u0119czarni;<\/em>
\nChwyta si\u0119 za pier\u015b, szyj\u0119, stopy, kolana;<\/em>
\nSkoczy\u0142 Tadeusz my\u015bl\u0105c, \u017ce jest pomieszana<\/em>
\nLub ma wielk\u0105 chorob\u0119. Lecz z innej przyczyny<\/em>
\nPochodzi\u0142y te ruchy. U bliskiej brzeziny<\/em>
\nBy\u0142o wielkie mrowisko, owad gospodarny<\/em>
\nSnu\u0142 si\u0119 woko\u0142o po trawie, ruchawy i czarny;<\/em>
\nNie wiedzie\u0107, czy z potrzeby, czy z upodobania,<\/em>
\nLubi\u0142 szczeg\u00f3lnie zwiedza\u0107 \u015awi\u0105tyni\u0119 Dumania;<\/em>
\nOd sto\u0142ecznego wzg\u00f3rka a\u017c po \u017ar\u00f3d\u0142a brzegi<\/em>
\nWydepta\u0142 drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 wi\u00f3d\u0142 swe szeregi.<\/em>
\nNieszcz\u0119\u015bciem Telimena siedzia\u0142a \u015br\u00f3d dr\u00f3\u017cki;<\/em>
\nMr\u00f3wki, zn\u0119cone blaskiem bieluchnej po\u0144czoszki,<\/em>
\nWbieg\u0142y, g\u0119sto zacz\u0119\u0142y \u0142askota\u0107 i k\u0105sa\u0107,<\/em>
\nTelimena musia\u0142a ucieka\u0107, otrz\u0105sa\u0107,<\/em>
\nNa koniec na murawie si\u0105\u015b\u0107 i owad \u0142owi\u0107.<\/em>
\nNie m\u00f3g\u0142 jej swej pomocy Tadeusz odm\u00f3wi\u0107.<\/em>
\nOczyszczaj\u0105c sukienk\u0119, a\u017c do n\u00f3g si\u0119 zni\u017cy\u0142,<\/em>
\nUsta trafem ku skroniom Telimeny zbli\u017cy\u0142…<\/em>
\n„Co pan robi? nie mo\u017cna! niech pan mr\u00f3wki \u0142owi!<\/em>
\nPanowie tylko prosi\u0107 s\u0105 zawsze gotowi,<\/em>
\nA mnie tu mr\u00f3wki gryz\u0105”. „Gdzie?” „Ko\u0142o kolana”.<\/em>
\nTadeusz r\u0119k\u0105 si\u0119gn\u0105\u0142 \u2014 ju\u017c mr\u00f3wka z\u0142apana.<\/em>
\n„Czy jeszcze?” „Pan si\u0119 pyta a mr\u00f3wki zuchwa\u0142e<\/em>
\nCoraz to wy\u017cej id\u0105!” Za po\u0144czoszki bia\u0142e<\/em>
\nSi\u0119ga\u0107 musia\u0142 tym razem bohater szcz\u0119\u015bliwy,<\/em>
\n\u017be jednak krew nie woda, majtki nie pokrzywy,<\/em>
\nTadeusz si\u0119gn\u0105\u0142 wy\u017cej, gdzie w cieniu ukryte<\/em>
\nRosn\u0105 wstydliwe w\u0142osy w pier\u015bcienie spowite.<\/em>
\nTelimena sykn\u0105wszy pad\u0142a na muraw\u0119.<\/em>
\nTadeusz porzuciwszy na mr\u00f3wki ob\u0142aw\u0119,<\/em>
\nOtoczy\u0142 j\u0105 ramieniem, ku sobie przycisn\u0105\u0142,<\/em>
\nOgie\u0144 tajemnych pragnie\u0144 w oczach jego b\u0142ysn\u0105\u0142,<\/em>
\nUstami ust jej szuka\u0142 \u2014 znalaz\u0142szy, w zapale<\/em>
\nRozpalonymi wargi mia\u017cd\u017cy\u0142 je zuchwale.<\/em>
\nTelimena na razie, \u015bmia\u0142o\u015bci\u0105 zdumiona,<\/em>
\nOdepchn\u0105\u0107 zaraz chcia\u0142a m\u0142odzie\u0144ca ramiona<\/em>
\nSi\u0142 jednak i oddechu w piersiach jej nie sta\u0142o:<\/em>
\nDreszcz rozkoszy znienacka obj\u0105\u0142 ca\u0142e cia\u0142o,<\/em>
\nUbezw\u0142adni\u0142 jej cz\u0142onki, rzuci\u0142 krew do twarzy.<\/em>
\nA widz\u0105c, \u017ce Tadeusz na wszystko si\u0119 wa\u017cy,<\/em>
\nUleg\u0142a. Lecz, \u017ce wiele do\u015bwiadczenia mia\u0142a:<\/em>
\n„Ach! jeszcze kto zobaczy” \u2014 z cicha wyszepta\u0142a.<\/em>
\nI sp\u0142oszona a dr\u017c\u0105ca, na wp\u00f3\u0142 pomieszana,<\/em>
\nMi\u0119dzy omdla\u0142e nogi wpu\u015bci\u0142a m\u0142odziana,<\/em>
\nOdrzuciwszy falbany jednym \u015bmia\u0142ym ruchem.<\/em>
\nJak klin, kiedy go z wierzchu uderza obuchem,<\/em>
\nTak si\u0119 wbi\u0142 pan Tadeusz bez pomocy r\u0119ki<\/em>
\nW ukryte w cieniu sp\u00f3dnic Telimeny wdzi\u0119ki;<\/em>
\nA czuj\u0105c, \u017ce jej piersi wznosz\u0105 si\u0119 jak fala,<\/em>
\nWzrok nami\u0119tny krew m\u0142od\u0105 w \u017cy\u0142ach mu rozpala;<\/em>
\nNie cofa si\u0119, lecz d\u0105\u017cy bez zastanowienia<\/em>
\nDo miejsca, kt\u00f3re zwie si\u0119 sza\u0142em zapomnienia.<\/em>
\nJak klacz, kiedy jej je\u017adziec wbije w bok ostrog\u0119, <\/em>
\nNagle rzuca si\u0119 naprz\u00f3d bez wzgl\u0119du na drog\u0119, <\/em>
\nTak te\u017c i Telimena, jak ostrog\u0105 spi\u0119ta, <\/em>
\nRzuci\u0142a na prz\u00f3d cia\u0142em, a bia\u0142e r\u0105cz\u0119ta <\/em>
\nWoko\u0142o Tadeusza owin\u0119\u0142a szyi. <\/em>
\nR\u00f3wnocze\u015bnie jej nogi, jak pier\u015bcienie \u017cmii, <\/em>
\nSkr\u0119powa\u0142y m\u0142odziana tak, \u017ce si\u0119 zdawa\u0142o, <\/em>
\nI\u017c razem obydwoje jedno tworz\u0105 cia\u0142o. <\/em>
\nPan Tadeusz by\u0142 m\u0142ody, zdr\u00f3w i wytrzyma\u0142y, <\/em>
\nPrzy tym zbyt wypocz\u0119ty, wi\u0119c swoje zapa\u0142y <\/em>
\nZ rozkosz\u0105 w Telimenie utopi\u0107 by\u0142 got\u00f3w; <\/em>
\nA \u017ce przyszed\u0142 do tego prawie bez k\u0142opot\u00f3w, <\/em>
\nNie posk\u0105pi\u0142 te\u017c za to ochoty i si\u0142y. <\/em>
\nWi\u0119c go te\u017c jej r\u0105cz\u0119ta jak w\u0119\u017ce spowi\u0142y <\/em>
\nI pulchne bia\u0142e nogi \u015bcisn\u0119\u0142y jak kleszcze, <\/em>
\nUsta za\u015b wyszepta\u0142y: Tadeuszu, jeszcze! <\/em>
\nZacz\u0105\u0142 si\u0119 nad ni\u0105 zn\u0119ca\u0107 jak kogut nad kur\u0105, <\/em>
\nLecz mu po ma\u0142ej chwili oczy zasz\u0142y chmur\u0105, <\/em>
\nOddechu brak\u0142o w piersiach, wi\u0119c zrezygnowany, <\/em>
\nDaj\u0105c raz jeszcze nurka pomi\u0119dzy falbany, <\/em>
\nZm\u0119czony, leg\u0142 na mi\u0119kkim Telimeny \u0142onie <\/em>
\nUkrywszy na jej piersi rozpalone skronie. <\/em>
\nTelimena, widz\u0105c to, nie zrezygnowa\u0142a, <\/em>
\nA \u017ce pr\u00f3cz do\u015bwiadczenia spryt i rozum mia\u0142a, <\/em>
\nZatem dra\u017cni\u0105c ustami Tadeusza wargi, <\/em>
\nSzepn\u0119\u0142a pieszczotliwie kilka s\u0142\u00f3wek skargi: <\/em>
\nWszak to by\u0142o dla ciebie, a co dla mnie b\u0119dzie? <\/em>
\nI maj\u0105c swoje chuci jedynie na wzgl\u0119dzie, <\/em>
\nJ\u0119\u0142a go pali\u0107 wzrokiem, u\u015bmiechem czarowa\u0107, <\/em>
\nWodzi\u0107 r\u0119k\u0105 po ciele, nami\u0119tnie ca\u0142owa\u0107, <\/em>
\nWpi\u0142a w niego swe wargi, na koniec zemdlona.<\/em>
\nPrzycisn\u0119\u0142a nami\u0119tnie m\u0142odzie\u0144ca do \u0142ona. <\/em>
\nPozna\u0142 tedy Tadeusz, z kim ma do czynienia, <\/em>
\nCo znaczy dobra szko\u0142a obok do\u015bwiadczenia. <\/em>
\nJu\u017c mu teraz pomog\u0142a w\u0142asnymi r\u0119kami, <\/em>
\nW\u0142asnym cia\u0142em – pr\u00f3cz tego czu\u0142ymi s\u0142\u00f3wkami <\/em>
\nB\u0142aga\u0142a, by rozkoszy nie popsu\u0142 po\u015bpiechem: <\/em>
\nBo przecie\u017c noc nie zaj\u0105c – m\u00f3wi\u0142a z u\u015bmiechem – <\/em>
\nNie ucieknie! Wszak prawda, ty moje kochanie? <\/em>
\nJak\u017ce to nie by\u0107 czu\u0142ym na takie wezwanie! <\/em>
\nJak Moskal, gdy zagraj\u0105 Bo\u017ce cara chrani, <\/em>
\nTak rzuci\u0142 si\u0119 Tadeusz. Telimena w dani <\/em>
\nWt\u00f3rn\u0105 znios\u0142a z m\u0142odzie\u0144czej ochoty ofiar\u0119. <\/em>
\nGdyby si\u0119 teraz hrabia zjawi\u0142 na chwil par\u0119, <\/em>
\nMia\u0142\u017ceby co szkicowa\u0107: Ponad sp\u00f3dnic zwoje <\/em>
\nStercza\u0142o rozdzielonych bia\u0142ych kolan dwoje; <\/em>
\nNi\u017cej, w falban, koronek napi\u0119trzonej g\u00f3rze, <\/em>
\nNurza si\u0119 pan Tadeusz niby w bia\u0142ej chmurze, <\/em>
\nPod nim si\u0119 Telimena zadyszana wije, <\/em>
\nW\u0142os rozwiany, w nie\u0142adzie w murawie si\u0119 kryje. <\/em>
\nPierwszy powsta\u0142 Tadeusz wnet ubi\u00f3r poprawi\u0142, <\/em>
\nPrzez chwil\u0119 jeszcze oko Telimeny bawi\u0142, <\/em>
\nKt\u00f3ra le\u017c\u0105c omdla\u0142a i z si\u0142 wyczerpana, <\/em>
\nLedwo z jego pomoc\u0105 wsta\u0142a na kolana. <\/em>
\nWnet poprawi\u0142a w\u0142osy, wst\u0105\u017cki i falbany, <\/em>
\nA widz\u0105c, \u017ce Tadeusz, nieco zadumany, <\/em>
\nW te do niego bez gniewu ozwa\u0142a si\u0119 s\u0142owa: <\/em>
\nS\u0105dz\u0119, \u017ce w tajemnicy wszystko pan zachowa. <\/em>
\nZw\u0142aszcza \u017ce czyn pa\u0144ski by\u0142 nieco zuchwa\u0142y. <\/em>
\nM\u00f3wi\u0119 to nie dlatego by prawi\u0107 mora\u0142y, <\/em>
\nLecz post\u0105pi\u0107 w ten spos\u00f3b z kobiet\u0105 uczciw\u0105, <\/em>
\nMo\u017ce nieco zalotn\u0105, czu\u0142\u0105 i wra\u017cliw\u0105, <\/em>
\nKorzysta\u0107 z jej niemocy, wyzyska\u0107 jej s\u0142abo\u015b\u0107, <\/em>
\n\u0141agodnie panu powiem, to by\u0142a zuchwa\u0142o\u015b\u0107. <\/em>
\nTo niegodne, m\u00f3j panie!… Jednak wiek tw\u00f3j m\u0142ody, <\/em>
\nDzie\u0144 gor\u0105cy i mr\u00f3wki, kt\u00f3re do swobody <\/em>
\nSzerokie da\u0142y pole, bior\u0105c pod uwag\u0119, <\/em>
\nPrzebaczam… C\u00f3\u017c mam robi\u0107?… Kto tak\u0105 odwag\u0119 <\/em>
\nWobec damy okaza\u0142, jak pan to uczyni\u0142, <\/em>
\nTen by tylko w jej oczach zyska\u0142, nie zawini\u0142. <\/em>
\nI kiedy j\u0105 Tadeusz \u015bcisn\u0105\u0142 za kolana, <\/em>
\nGro\u017c\u0105c palcem, wyrzek\u0142a: Oj, \u0142otrzyk z wa\u0107pana!<\/em><\/p>\n

——-<\/p>\n

Polecane:<\/strong><\/p>\n